ładowanie

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.

Dłubak / Sokołowska / Ekwiwalenty

Zbigniew Dłubak, Odkrywcy zjawiają się, 1948

Dłubak / Sokołowska / Ekwiwalenty

Pierwsza w galerii fundacji wystawa prezentująca wybrane ikoniczne fotografie Zbigniewa Dłubaka z lat 1947-1950, które są zestawione ze współczesną serią autorstwa Basi Sokołowskiej.

Pokaz przywołuje zagadnienie abstrakcji fotograficznej, tematu trudnego do jednoznacznego nakreślenia, uwikłanego w złożoną relację fotografii z malarstwem, odnoszącego się do problematyki nieuchronnego związku fotografii z rzeczywistością.

Dłubak zaczął fotografować w 1946 roku. W kolejnych latach powstały najsłynniejsze fotografie artysty o tytułach zaczerpniętych z poematu Pablo Nerudy Serce Magellana, zaprezentowane na pierwszej wystawie indywidualnej Dłubaka w warszawskim Klubie Młodych Artystów i Naukowców w czerwcu 1948 roku, a później w wyborze na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w grudniu tego samego roku w Krakowie. Prace te były pierwszą ważną wypowiedzią artysty, zaangażowanego w tworzenie się języka sztuki nowoczesnej w powojennej Polsce. Nawiązujące do surrealizmu zdjęcia, operujące zestawieniami ostrego i nieczytelnego obrazu, balansujące na granicy abstrakcji i odniesień przedmiotowych, odsłaniały interesujące i nieznane obszary rzeczywistości.

W galerii FAF są pokazane autorskie odbitki z lat 40. XX wieku oraz późniejsze, które Dłubak przygotował na wystawę w Muzeum Sztuki w Łodzi w 1995 roku. Wybór zamyka kilka mniej znanych odbitek z tej serii, odnalezionych dzięki opracowaniu archiwum artysty.

Cykle Dłubaka i Sokołowskiej dzieli 70 lat. Ekwiwalenty 2017, odnoszą się zarówno do prac Dłubaka, jak i do historii abstrakcji fotograficznej oraz relacji fotografii i malarstwa. Artystka w tytule przywołuje słynny cykl fotografii chmur Alfreda Stieglitza pt. Ekwiwalenty z lat 20. i 30. XX wieku, uznawany za jedne z pierwszych programowo abstrakcyjnych fotografii. Praca nad tym cyklem przypadała na okres intensywnego dialogu twórczego między Stieglitzem a jego żoną, malarką Georgią O’Keeffe, której praktyka artystyczna jest również ważnym odniesieniem dla twórczości Sokołowskiej.

Sokołowska używa bliskiej fotografiom Dłubaka, zawężonej „palety” półtonów, operuje nieostrością, przygląda się z bliska podobnie intrygującej, organicznej materii. Kłębiące się, wyłaniające z cienia „chmury” przybierają niepokojący, wręcz egzystencjalny ton (obecny zresztą w jej wcześniejszych pracach). Ekwiwalenty 2017, dedykowane Georgii O’Keeffe, należą do realizowanego od kilku lat cyklu pt. Hołd poświęconego istotnym dla Sokołowskiej artystkom. Wcześniejsze odnosiły się do twórczości Anny Atkins i Louise Bourgeois. Nawiązanie to odbywa się z niewidocznym na poziomie obrazu poczuciem humoru. To, co widzimy na zdjęciach, to przefotografowana sierść Manczu – psa artystki, chow chowa – ulubionej rasy także Georgii O' Keeffe.

Zestawienie prac Sokołowskiej i Dłubaka stawia pytania o miejsce abstrakcji we współczesnej fotografii oraz możliwości i aktualność jej języka.

Wystawa wpisuje się w realizowany przez FAF cykl Żywe archiwa, otwierający dorobek uznanych artystów na współczesne odczytania.


Fundacja „Archeologia Fotografii” | Warszawa, ul. Andersa 13

Powrót do listy wydarzeń