ładowanie

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.

Guernica 1937-2017

Guernica 1937-2017

Guernica 1937-2017

Pierwszy kontakt z obrazem, jego oswajanie i podsumowanie wrażeń. Potem przełożenie na język ciała kształtów dźwiękowych i struktury muzyki. Pedagodzy i studentki Katedry Rytmiki i Improwizacji Fortepianowej, we współpracy z prof. dr. hab. Jackiem Szerszenowiczem zaprezentują choreograficzną interpretację obrazu Pabla Picassa do utworu Bronisława Kazimierza Przybylskiego "Guernica - Pablo Picasso in memoriam".

Stronę choreograficzną wydarzenia przygotowały prof. AM dr hab. Elżbieta Aleksandrowicz i dr Barbara Dominiak. Jak pisze koordynator projektu Jacek Szerszenowicz: Guernica – Pablo Picasso in memoriam „jest modelem przeżycia estetycznego wywołanego przez sławne dzieło. Przedstawia kolejne etapy percepcji: pierwszy kontakt z obrazem, jego oswajanie i podsumowanie wrażeń. (…) Interpretacja ruchowa jest przełożeniem na język ciała kształtów dźwiękowych i struktury muzyki. Obraz Picassa podpowiada – swymi figurami – gesty i układy, a jego wymowa ideowa – ekspresję ruchu.” 

Wykonują: Justyna Skoczek, Anna Kasprzyk, Dominika Rydel, Oliwia Kraśniuk, Bianka Szokalska, Dorota Kuźnicka, Klaudia Woźniak, Monika Pacyna, Ada Słowikowska, Magdalena Wrzesińska, Weronika Kosatka, Barbara Dominiak 

Utwór Guernica – Pablo Picasso in memoriam powstał po śmierci malarza, jako przypomnienie jego dorobku, ale też wyraz emocjonalnego stosunku do tematu wojny i martyrologii. Obraz Picassa jawi się jako wielka szarobłękitna kompozycja, przedstawiająca językiem nowej plastyki dramatyczną wizję grozy i brutalności wojny. Uzyskuje znaczenie ekspresyjne poprzez deformacje kształtów, symbolizujące zniekształcenie ludzi i rzeczy w wyniku bombardowania.

Utwór muzyczny jest modelem przeżycia estetycznego wywołanego przez sławne dzieło. Przedstawia kolejne etapy percepcji: pierwszy kontakt z obrazem, jego oswajanie i podsumowanie wrażeń. Wybuchające na wstępie gęste, chaotyczne masy dźwiękowe są rozkładane na fragmenty, dokładniej osłuchiwane, po czym uwaga przenosi się w miejsca sąsiednie, poznawane w podobny sposób. Pole obserwacji poszerza się, obejmuje grupy elementów, aż w końcu ogarnia całą kompozycję. Utwór zamyka ten sam gąszcz dźwięków, ale tym razem możemy już w nim wyłapać poszczególne elementy, zrozumieć złożoną formę.

Konstrukcja muzyki jest równie niekonwencjonalna jak sam obraz: każda strona partytury jest odrębnym „spojrzeniem” na materiał zawarty w partiach instrumentów. Dyrygent stoi przed orkiestrą, jak widz przed wielkim płótnem i steruje wędrówką ucha w przestrzeni dźwiękowej. Kilkudziesięciu instrumentalistów reaguje na jego gesty wskazujące, kiedy mają pokazać swoje partie – włączyć i wyłączyć się z gry. Wędrówka nie jest chaotyczna – odbywa się zgodnie z porządkiem partytury muzycznej. Zaczyna się od fletów, przechodzi przez kolejne instrumenty drewniane – aż do najniższych fagotów. Analogicznie angażuje pozostałe grupy: blachę, perkusję, smyczki... Każda z nich tworzy jednorodne pole brzmieniowe, w którym pojawiają się rozmaite figury kreślone przez poszczególne instrumenty. Po wypowiedziach solowych następuje fragment improwizowany całej grupy.
Aparat wykonawczy: wielka orkiestra symfoniczna z harfą i fortepianem jest odpowiednikiem wielkiego formatu, złożoności i estetycznego znaczenia dzieła Picassa.

Wstęp wolny


Foyer Sali Koncertowej Akademii Muzycznej w Łodzi | Łódź, ul. Żubardzka 2a

Powrót do listy wydarzeń